Volgens Wii Fit is tegenwoordig niemand meer gezond en zijn onze lichamen zich buitenproportioneel gaan ontwikkelen, kortom: de balans is totaal weg. Een of ander wit plankje zou daar verandering in moeten brengen maar het zou net zo goed een buitenaardse landmijn kunnen zijn waar we met ons allen gewillig op gaan staan om vervolgens in miljoenen kleine hompjes vlees geblazen te worden en voor stamcelonderzoek misbruikt gaan worden.
De hersenspoeling begint bij de eerste ademhalingsoefening: rustig in- en uitademen terwijl je je gewicht in het midden houdt, gevisualiseerd door een rode stip (goh, op hoeveel geweren zit die wel niet). Probleem is echter dat het zo retardieus in beeld wordt gebracht dat het onmogelijk is om niet te lachen, waardoor je je balans kwijtraakt en een polygonen wijfcoach met cup D compleet over de zeik gaat. Godver.
Maar wat is dit spel geniaal. Het zet mijn geobesiteerde pa aan het bewegen, laat mij de bewegingen uit Ochtendvitaminen nadoen zonder het tv-programma en mijn zij voelt nu ontzettend opgerekt aan. Ik geniet van die pijn en die oververhitte spieren alsof het warme broodjes met kaas en jam zijn. Ik krijg er, zoals het gezegde gaat, een boner van.
Dit is innovatie pur sang, een achterlijk idee doorgezet totdat het vorm heeft gekregen. Dit is een glimp van de toekomst en wie het niet wil zien is gewoon een pessimistische conservatist en kan beter muurschilderingen gaan maken in zijn eigen grot. Wii Fit is meer dan een paar stomme fitness-oefeningen, net zoals (de meeste) literatuur meer is dan een verhaal. Wii Fit bevat een boodschap, eentje die veel mensen niet willen zien, omdat zij Oost-Indisch blind zijn. Wii Fit komt onze buitenproportionele lichamen weer ontwikkelen zoals het hoort en de balans in ons leven helpen hervinden.
Dit stukje is geschreven door door: Odi et Amo en ik vind het prachtig.
